Τα αρχαία ελληνικά χωράνε σε ένα σχολείο αυτοσυντήρησης και επιδερμικού λειτουργισμού στο οποίο οδηγούν τα κυρίαρχα ιδεολογήματα; Ή μήπως μια γλώσσα «εκτός πράξης» (σε πείσμα πολλών τραμπούκων) εντείνει τη γλωσσική διαίσθηση, δημιουργεί ισχυρή επαφή με τα σύγχρονα ελληνικά, δηλαδή αναμορφώνει γλωσσικά την ιστορική επιθυμία;
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/nealaptop.png)
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/neaportrait.png)
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ