Παρότι ταυτίζουμε την έννοια του οικονομικού σχεδίου με τον πάλαι ποτέ «υπαρκτό σοσιαλισμό», υπήρξε μια εποχή που στα περισσότερα καπιταλιστικά κράτη υπήρχαν διαδικασίες οικονομικού σχεδιασμού. Κληρονομιά των συζητήσεων για το μέλλον των οικονομιών μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρκετές χώρες θα αποκτήσουν θεσμούς σχεδιασμού. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το περίφημο γαλλικό Commissariat général du Plan, θεσμός που θα είναι ενεργός από το 1946 μέχρι το 2006, αν και ήδη από τη δεκαετία του 1980 είχε αρχίσει να περιορίζεται ο ρόλος του. Ιδεολογικά η έννοια του οικονομικού σχεδιασμού, παρότι κομβική πλευρά των εκδοχών «κεϊνσιανής» διαχείρισης, θα δεχτεί πλήγματα με την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού και την αντίληψη ότι ο βασικός πυρήνας οικονομικής και κοινωνικής ορθολογικότητας βρίσκεται στην απελευθέρωση των δυναμικών της αγοράς. Βέβαια, αυτό δεν ακύρωσε την ανάγκη των κρατών να κάνουν σχεδιασμούς, εάν αναλογιστούμε ότι μια σειρά από αποφάσεις, από τις κατευθύνσεις ανάπτυξης του εκπαιδευτικού μηχανισμού έως τον πολεοδομικό σχεδιασμό και τη χάραξη των μεγάλων συγκοινωνιακών δικτύων, απαιτούν στοιχεία μεσοπρόθεσμού σχεδιασμού ως προς την αναγκαιότητα και τη βιωσιμότητα.
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/nealaptop.png)
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/neaportrait.png)
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ