Θυμάμαι όταν είχα πρωτοδεί τη «Νύχτα Αγωνίας» του Αλφρεντ Χίτσκοκ, μια από τις ταινίες που ο σκηνοθέτης σαφέστατα προδίδει τον ενδιαφέρον του για την ψυχανάλυση ως αφηγηματική (περισσότερο απ’ ό,τι ψυχοθεραπευτική) τεχνική, όπου ο Γκρέγκορι Πεκ αφηγείται στην Ινγκριντ Μπέργκμαν ένα όνειρο, που μέλει να είναι και το κλειδί του μυστηρίου της ταινίας. Η προφορική εξιστόρηση του ονείρου συνοδεύεται από μια από τις πιο κλασικές σεκάνς ονείρου, σχεδιασμένη από τον Σαλβαδόρ Νταλί.
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/nealaptop.png)
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/neaportrait.png)
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ