Πολλές φορές η τύχη, η συγκυρία, η καθίζηση του ιστορικού χρόνου μας οδηγούν σε τέτοιου είδους παρεξηγήσεις και παρερμηνείες που αλλάζουν, συχνά ουσιαστικά, το νόημα και της ζωής και των αξιών της. Διαβάζω αυτές τις μέρες πως η αρχαιολογία μάς προίκισε με μια καθοριστική και, από μια σκοπιά, κατεδαφιστική πληροφορία. Αρχαιολογικό εύρημα μας πληροφορεί πως αυτό που για αιώνες θεωρήθηκε προικιό που μας κληροδότησε ο Πυθαγόρας ήταν γνωστό και εφαρμόσιμο χίλια χρόνια πριν στην ανθρώπινη μεσογειακή κληρονομιά. Δεν ευθύνεται, βέβαια, ο Πυθαγόρας, αν η παράδοση βρέθηκε στην πορεία της μπροστά σε μια εφαρμογή ενός θεωρητικού σκεπτικού που διαχειρίστηκε στην εποχή του ο Πυθαγόρας και δεν υπάρχουν άλλες πληροφορίες προγενέστερες να είναι λογικό να το χρωστάμε στον Πυθαγόρα. Τέτοια «λάθη» είναι φυσικό να γίνονται, όταν ο ιστορικός και ο προϊστορικός χρόνος, σε μια εποχή με ανύπαρκτα μέσα πληροφορίας και επικοινωνίας, είναι θολός και αποσπασματικός.
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/nealaptop.png)
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/neaportrait.png)
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ