Ο τίτλος αναφέρεται σε φιλμ του 1970. Οταν η χρυσή εποχή του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου ήταν ήδη παρελθόν και ό,τι ήταν να σωθεί, σωζόταν χάρη στον «πατριωτισμό» των πρωταγωνιστών. Στην περί ου ο λόγος ταινία ήταν ο Βουτσάς, ο Παπαγιαννόπουλος, ο Ανδρέας Φιλιππίδης. Το σενάριο, αναπαραγωγή του γνωστού κλισέ. Το ισχυρό κέντρο με ό,τι αυτό συνεπάγεται και η παραμελημένη περιφέρεια. Στην προκειμένη περίπτωση, ο έντιμος και φιλότιμος φτωχός, ο λογάς πλούσιος που όλο τάζει αλλά ποτέ δεν πραγματοποιεί, η μοίρα που ευνοεί το φιλότιμο. Εδώ, ο πλούσιος διασώζεται, μετά από ατύχημα, από τους κατοίκους ενός χωριού και τάζει στον δασκαλάκο ότι, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, θα ξαναφτιάξει το μισογκρεμισμένο σχολείο τους. Φεύγει, ξεχνά την υπόσχεσή του, ο δασκαλάκος πηγαίνει να τον βρει και, τέλος πάντων, βοηθούσης και της τύχης, το σχολείο, τελικά, χτίζεται.
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/nealaptop.png)
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/neaportrait.png)
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ