«Σχέδιο για την ελληνική οικονομία». Ή «πρόγραμμα κόμματος». Παλιότερα ήταν μόδα το «πενταετές σχέδιο ανάπτυξης» ή το «πεντάχρονο πλάνο» – αναλόγως το πολιτικό στρατόπεδο. Πόσες κρίσεις χωράει ένα διάστημα τεσσάρων ή πέντε κοινοβουλευτικών χρόνων; Και τι σχέδιο, τι πρόβλεψη, αλλά και τι είδους πολιτική δυνατότητα έχει μια χώρα να συνθέσει τις αναπτυξιακές της επιθυμίες, να δηλώσει, πολύ περισσότερο να σχεδιάσει πού θέλει να πάει; Η ακαριαία αλλαγή κατεύθυνσης της διεθνούς οικονομίας δεν εμφανίστηκε βέβαια τώρα με το Ουκρανικό. Η πανδημία, επίσης, ανακαθόρισε οικονομίες και απολαύσεις, ανασυγκρότησε νομικά πλαίσια, δικαιώματα, άλλαξε κλίμακες στις ανθρώπινες και πολιτικές σχέσεις. Και η κρίση χρέους του 2010, της Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών επίσης άλλαξε τα πάντα, ακόμα και τις απεικονίσεις, τη φήμη των χωρών και ίσως την αυτοεκτίμηση των κατοίκων. Αλλά και η προγενέστερη κρίση που εισήγαγε η επιπόλαιη χρηματιστηριοποίηση της (αβαθούς) ελληνικής οικονομίας, η φούσκα των ακινήτων, η συνακόλουθη τραπεζική κρίση της δεκαετίας του 2000. Ολα άλλαζαν τις ράγες του τρένου. Ξαφνικά βρισκόσουν στο Λιανοκλάδι ενώ είχες ξεκινήσει για την Κόρινθο.
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/nealaptop.png)
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/neaportrait.png)
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ