Σε διάφορες πλευρές της δημόσιας σφαίρας η αντίθεση, εδώ και χρόνια, των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε θεσμικές παρεμβάσεις που κατατείνουν σε αυτό που συνήθως περιγράφουμε ως «αξιολόγηση» έχει λοιδορηθεί με ποικίλους τρόπους και έχει παρουσιαστεί ως κατεξοχήν ένδειξη της άρνησης των εκπαιδευτικών να εργαστούν για την αναβάθμιση της παιδείας και ως βασικό σύμπτωμα μιας νοοτροπίας αποφυγής της προόδου. Μόνο που αυτό απέχει πολύ από την αλήθεια και συγκρούεται με μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται από τον καθημερινό αγώνα χιλιάδων εκπαιδευτικών μέσα στην αντίξοη συνθήκη μιας ενδημικής υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης, που επιδεινώνεται από όλα τα προβλήματα της προσαρμογής της εκπαίδευσης σε μια εποχή μεγάλων αλλαγών όπου τα σχολεία αναμετρώνται με μια πολλαπλή αμφισβήτηση του μορφωτικού τους ρόλου, την ώρα που η συγκροτημένη σκέψη παραμένει η αναγκαία πυξίδα μέσα σε έναν κόσμο υπερπληροφόρησης.
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/nealaptop.png)
![](/wp-content/themes/whsk_taneagr/common/imgs/neaportrait.png)
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ