Για μια στιγμή τα φώτα τρεμόπαιξαν, για μια στιγμή/ τα τούνελ ούρλιαξαν/ και ο κόσμος έγινε μαύρος και άσπρος./ Και ο κόσμος έγινε κάρβουνο και πάγος./ Ξαφνικά, ποιος ξέρει από πού,/ ακούστηκε μια κραυγή/ οργισμένη, και με μια μαστιγιά,/ απότομη, κοφτερή/ μας ξύπνησε από έναν ταραγμένο ύπνο./ «Πείτε μου, έχετε τρελαθεί;/ Θα παραδεχθείτε την ήττα σας/ χωρίς καν να πολεμήσετε;»

Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.

Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε

Ή εγγραφείτε

Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ